Πριν από πάρα πολλά χρόνια, είχα δει στην τηλεόραση μια ταινία - μια εποχή που δεν υπήρχε ακόμα η επιλογή ανάμεσα σε άπειρα κανάλια και "έβλεπες ό,τι είχε" - η οποία αρχικά μου κέντρισε το ενδιαφέρον από τον παράξενο τίτλο της: λεγόταν Hidden City, και η αφετηρία της ιστορίας της ήταν ένα μυστηριώδες βιντεοσκοπημένο υλικό που παρέπεμπε σε ύποπτες δραστηριότητες στα υπόγεια του Λονδίνου. Αν και το βασικό της θέμα στην πορεία είχε να κάνει με μυστικές πολιτικές συνωμοσίες, αυτό που μου έκανε εντύπωση περισσότερο ήταν η συχνή αναφορά της πρωταγωνίστριας σε "μασόνους που διατηρούν ναούς βαθιά κάτω από τη γη", σε συνδυασμό με κάτι ιδιαίτερα υποβλητικά, με τα δεδομένα της κινηματογραφίας της εποχής πάντα, πλάνα των θολωτών τούνελ κάτω από το υπόγειο σιδηροδρομικό δίκτυο του Λονδίνου.
Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν ξεκίνησα να παίζω τα video games της σειράς Tomb Raider, έπαιξα το τρίτο παιχνίδι της σειράς το οποίο διαδραματιζόταν σε διάφορα μέρη του κόσμου και μία από τις τοποθεσίες ήταν το Λονδίνο. Η ηρωίδα Lara Croft, στα πλαίσια της περιπέτειάς της, περιπλανιόταν στις στέγες και τα δρομάκια της πόλης νυχτερινές ώρες, σε ένα κομμάτι του gaming που πραγματικά θεωρώ ότι είναι και θα παραμείνει ανεπανάληπτο από όλες τις απόψεις. Σε ένα υποκεφάλαιο της περιπέτειας του Λονδίνου, η Lara έπρεπε να εξερευνήσει τον εγκαταλελειμένο υπόγειο σταθμό του Aldwych. Το υποκεφάλαιο αυτό ονομαζόταν απλά Aldwych και εκεί μέσα, ανάμεσα σε τρένα - φαντάσματα, δαιδαλώσεις διαδρόμους και επικίνδυνες καταπακτές, ανακαλύπτει έναν μασονικό ναό στα έγκατα του σταθμού, κρυμμένο πίσω από πόρτες με περίπλοκους μηχανισμούς. Αν και τα τεχνολογικά μέσα της εποχής ήταν πολύ περιορισμένα (το παιχνίδι κυκλοφόρησε το 1998), η αίσθηση που μετέδιδε η απεικόνιση του σκοτεινού υπόγειου δικτύου με τα σχεδόν κλειστοφοβικά πατάρια στις οροφές του και τους γεμάτους μυστήριο πρώην αποθηκευτικούς χώρους που τώρα έκρυβαν επικίνδυνα μυστικά, ήταν μοναδική, και κατάφερνε να αποδώσει την ενέργεια που όντως θα είχαν αυτοί οι χώροι.
Τόσο το Hidden City που η θέασή του είχε προηγηθεί, όσο και το Λονδίνο του Tomb Raider III, και ιδίως το Aldwych διαμόρφωσαν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό την αγάπη και το ενδιαφέρον μου για το Λονδίνο, αν και τότε ίσως και να μην το είχα συνειδητοποιήσει ακόμα. Δεν είχε να κάνει μόνο με την πόλη αυτή καθεαυτή, που είναι έτσι κι αλλιώς τόσο ξεχωριστή και συναρπαστική, όσο κυρίως με την ψυχογεωγραφία της και όλα εκείνα τα στοιχεία, τα "αόρατα" σε καθημερινή βάση, που της προσδίδουν αυτή την απίστευτη ενέργεια που διατηρεί ακόμα και σήμερα. Όταν πριν από τρία χρόνια περίπου επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Λονδίνο, ήταν για μένα μια εμπειρία που είναι αδύνατο να περιγράψω στο εκατό τοις εκατό, και φυσικά πέρασα και από το Aldwych, την παλιά είσοδο του σταθμού που είναι κλειστή, στο σημείο όπου διασταυρώνεται με το ιστορικό Strand. Το υπόγειο σιδηροδρομικό δίκτυο του Λονδίνου είναι ένας εξαιρετικά περίπλοκος αλλά παραδόξως τόσο εύκολα πλοηγήσιμος κόσμος που διατηρεί μέσα στα επίπεδα των σταθμών του ό,τι έχουν αφήσει πίσω τους τα στρώματα της ιστορίας και της ανθρωπογεωγραφίας του.
Αξίζει επίσης να αναφέρω ότι πριν πάω για πρώτη φορά στο Λονδίνο είχα παίξει ένα ακόμα εμβληματικό video game που διαδραματίζεται εκεί, το Assassin's Creed Syndicate. Αν και η ιστορία του διαδραματίζεται στην Βικτωριανή εποχή, η απεικόνιση της πόλης είναι τόσο τέλεια μέσα στο παιχνίδι που δεν είναι υπερβολή να πω ότι ουσιαστικά το είχα μέσα στο μυαλό μου σαν οδηγό καλύτερο κι από το... Google Maps. Και πόσο συναρπαστικό είναι ότι από τότε μέχρι τώρα, πέρα από τις προσθήκες κάποιων μοντέρνων κτιρίων και τις αναπόφευκτες αλλαγές σε άλλα, η ρυμοτομία και η αρχιτεκτονική της πόλης παραμένουν σχεδόν απαράλλαχτες, με την υποβλητικότητα και επιβλητικότητα του παρελθόντος να συμπορεύονται αρμονικά με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της μοντέρνας ζωής. Στο σχετικό άρθρο του blog μου Strange Dark Stories έχω καταγράψει αυτή την ιστορική συνέχεια, μέσα από συγκριτικές εικόνες από το παιχνίδι και δικές μου φωτογραφίες από τα ίδια μέρη που τράβηξα στη διάρκεια των δύο ταξιδιών μου στο Λονδίνo.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου