Μια παιδική ανάμνηση

Μια πολύ έντονη ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία ήταν πάντα η παρακολούθηση μιας ταινίας που έτυχε να παίζει τότε η τηλεόραση - όταν ακόμα τα κανάλια ήταν δύο και δεν είχαμε τις άπειρες επιλογές που υπάρχουν τώρα. Η ιστορία της είχε να κάνει με τα μέλη μιας οικογένειας που βρέθηκαν ναυαγοί σε ένα τροπικό νησί και αφού ανακάλυψαν την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής, εγκαταστάθηκαν εκεί μην έχοντας για ένα μεγάλο διάστημα τρόπο διαφυγής. Αυτό που είχε χαραχτεί στη μνήμη μου, όπως αμυδρά το θυμάμαι ακόμα, ήταν το δεντρόσπιτο που είχαν κατασκευάσει στην αυτοσχέδια αυλή τους  - είχε κάτι αυτή η εικόνα που μου δημιουργούσε ένα ευχάριστο, ζεστό συναίσθημα, μια αίσθηση οικειότητας και θαλπωρής. Το ξύλινο σπίτι πάνω στο δέντρο, μέσα στην καταπράσινη ζούγκλα και τόσο κοντά στην ονειρική θάλασσα, λειτουργούσε πάντα σαν ένα "καταφύγιο" της σκέψης μου, κι είναι αυτό κάτι που το αποκωδικοποίησα πάρα πολλά χρόνια αργότερα. 

Η ταινία λεγόταν "Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων", είχε γυριστεί το 1960 από τον Ken Annakin με πρωταγωνιστές τον John Mills και την Dorothy McGuire, και βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο του Johann David Wyss που είχε γραφτεί το 1812. Από τότε δεν έτυχε να ξαναδώ την ταινία, και δεν ξέρω πώς θα μου φαινόταν τώρα, ωστόσο αυτή η εικόνα του δεντρόσπιτου στη ζούγκλα εξακολουθεί να μου προξενεί τα ίδια συναισθήματα.

Παρεμπιπτόντως μόλις συνειδητοποίησα ότι η αριστουργηματική "Ακτή του Κουνουπιού" του Peter Weir θα μπορούσε να είναι η πιο φιλοσοφική, δραματική εκδοχή αυτής της ιστορίας!