Η περίπτωση του πειραγμένου μυογραφήματος

Μέσα σε ένα αντίτυπο της πραγματείας του Ιωάννη Στοβαίου, βρέθηκε τελικά η απόδειξη για την ενοχή του ύπουλου εγκωμιαστή: ήταν ένα μυογράφημα στο οποίο είχε γίνει επέμβαση ούτως ώστε να δείχνει μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για την ασθένεια της δεσποινίδας Περσεφόνης. Η δεσποσύνη συνήθιζε να διαβάζει την πραγματεία σαν μυθιστόρημα, καθώς την ενδιέφερε ιδιαίτερα το θέμα της, και ήδη χρωστούσε απέραντη ευγνωμοσύνη στον κύριο Παρλαβάντζα ο οποίος είχε την ευγένεια να της την χαρίσει. 

 

Αυτός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε να την πλησιάσει και να κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου, η δεσποινίς Περσεφόνη είχε επιμελώς τοποθετήσει το αυθεντικό μυογράφημά της. Στη συνέχεια, ως δήθεν απόγονος του διακεκριμένου μελετητή, ο “αξιότιμος” κύριος Παρλαβάντζας συντρόφευε καθημερινά την ασθενική δεσποσύνη, μην παραλείποντας να εκθειάζει τα κάλλη και την ευφυία της, αναλύοντάς της παράλληλα απανωτές πολιτικές θεωρίες, γνωρίζοντας πως ήταν ένα θέμα που της προκαλούσε αυτόματα νύστα. Για να είναι σίγουρος ότι θα κατάφερνε να φέρει εις πέρας το ύπουλο σχέδιό του, φρόντισε να γεμίσει τη σάλα με γαρδένιες που ευωδούσαν αφόρητα, ελπίζοντας ότι το άρωμα των λουλουδιών θα ζάλιζε τη δεσποσύνη και στη συνέχεια θα την έπαιρνε ο ύπνος ενώ εκείνος της μιλούσε για πολιτική. 

 

Ωστόσο η δεσποινίς Περσεφόνη, περνώντας τόσους μήνες κλεισμένη στο χρυσό της παλάτι, είχε αρχίσει να αναπτύσσει ενδιαφέρον για άπειρα θέματα, και η πολιτική, δυστυχώς, ήταν τελευταία ένα από αυτά. Ο κύριος Παρλαβάντζας δεν το γνώριζε, το αντιλήφθηκε ωστόσο κάπως εκπρόθεσμα όταν συνειδητοποίησε ότι η δεσποινίς Περσεφόνη είχε ανοίξει διάπλατα τα τεράστια, ολοστρόγγυλα μάτια της και τον παρακολουθούσε με αμέριστο ενδιαφέρον καθώς της ανέλυε τις αξίες του φεντεραλισμού. Και τότε μέσα στον πανικό του να βρει ένα άλλο θέμα που είχε την ελπίδα να της φανεί βαρετό, βάλθηκε να της αναφέρει εν είδει καταλογογράφησης τα μέρη του πλοίου. Όχι τόσο επειδή βαριόταν ίσως το θέμα, αλλά κυρίως επειδή αδυνατούσε να καταλάβει τι τον είχε πιάσει αίφνης τον πιστό θαυμαστή της και του ήρθε η φαεινή ιδέα για τη συγκεκριμένη απαρίθμηση – ήταν και η αφόρητη ευωδιά από τις γαρδένιες που έπαιξε τον ρόλο της – τελικά η δεσποινίς Περσεφόνη αποκοιμήθηκε πάνω που ο κύριος Παρλαβάντζας της περιέγραφε την τόρπιδα του καραβιού. 

 

Μόλις λοιπόν την είδε να κλείνει τα μάτια της ροχαλίζοντας ελαφρά, έτρεξε αμέσως στη βιβλιοθήκη πίσω της, πήρε το αντίτυπο της πραγματείας με τη μαεστρία ενός Αρσέν Λουπέν και αντικατέστησε το αυθεντικό μυογράφημα με το πλαστό. Στη συνέχεια, ξανατρέχοντας γύρισε στη θέση του και την περίμενε να ξυπνήσει. Κάπως έτσι λοιπόν συνέβη αυτή η απίστευτη απάτη, αλλά όπως έχει δείξει η ιστορία, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.

Ο αδέκαστος εξεταστής έβγαλε την ετυμηγορία του: ένοχος ο κατηγορούμενος, χωρίς κανένα ελαφρυντικό.

Το κείμενο αυτό προέκυψε από αυτοσχέδιο παιχνίδι άσκησης ύφους, με χρήση των λέξεων: ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ, ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΜΟΣ, ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΟΣ, ΕΞΕΤΑΣΤΗΣ, ΤΡΟΠΙΔΑ, ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ, ΣΤΟΒΑΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΗΣ, ΞΑΝΑΤΡΕΧΩ, ΕΥΩΔΩ (τυχαία επιλογή δέκα λέξεων από το λεξικό)